Hodowla

Księga pochodzenia koni rasy konik polski

 

Ι. Uwaga wstępna

Reguły i wy­tycz­ne dla or­ga­ni­za­cji ho­dow­la­nych Unii Europejskiej zgod­nie z de­cy­zją Komisji Europejskiej 92/​353/​EWG z 11 czerw­ca 1992, w któ­rej za­war­te zo­sta­ły kry­te­ria uzna­nia czy le­ga­li­za­cji or­ga­ni­za­cji ho­dow­la­nych i związ­ków ho­dow­ców, któ­re za­kła­da­ją księ­gi stad­ne dla uzna­nych ko­nio­wa­tych ra­sy ko­nik polski.

ΙΙ. Wprowadzenie

  1. „Polski Związek Hodowców Koni” – Warszawa zo­stał uzna­ny za or­ga­ni­za­cję ho­dow­la­ną, któ­ra pro­wa­dzi Księgę Pochodzenia Koni Rasy Konik Polski, zgod­nie z wy­żej po­da­ną de­cy­zją Unii Europejskiej.
  2. Prowadzenie Księgi Pochodzenia Koni Rasy Konik Polski na­stę­pu­je na po­le­ce­nie Dyrekcji Generalnej wy­dzia­łu do spraw Ochrony Konsumenta i Hodowli Zwierząt Komisji Europejskiej.

ΙΙΙ. Cele

Księga Pochodzenia Koni Rasy Konik Polski dą­ży do re­ali­za­cji na­stę­pu­ją­cych celów:

  1. Zachowanie ra­sy
  2. Zachowanie pier­wot­nych cech ta­kich jak od­por­ność, nie­wy­bred­ność, ła­god­ność, po­jęt­ność i wytrwałość
  3. Zachowanie róż­no­rod­nych moż­li­wo­ści użytkowania
  4. Zgodność pra­cy ho­dow­la­nej w ska­li eu­ro­pej­skiej z uwzględ­nie­niem zmien­no­ści ge­ne­tycz­nej w ob­rę­bie rasy

ΙV. Wytyczne

„Polski Związek Hodowców Koni” w Warszawie (Polska) usta­no­wił, zgod­nie z punk­tem 3b za­łącz­ni­ka do de­cy­zji 92/​353/​EWG, na­stę­pu­ją­ce wytyczne:

1. Zapis pochodzenia /​Kryteria wpisu do księgi

A. Nazwa konia

  1. Nazwanie ko­nia na­stę­pu­je we­dług tra­dy­cji kra­jów, w któ­rych jest on ho­do­wa­ny. Zasady te na­le­ży umie­ścić w księ­dze stadnej.
  2. Nazwę ko­nia na­le­ży usta­lić przy do­ko­ny­wa­niu opi­su źrebięcia.
  3. Nazwa ko­nia jest waż­nym ele­men­tem przy je­go iden­ty­fi­ka­cji i zgod­nie z wy­tycz­ny­mi Unii Europejskiej 90/​427/​EWG nie moż­na jej zmienić.
  4. Dla roz­róż­nie­nia ko­ni o tej sa­mej na­zwie po­win­no się po­da­wać ko­lej­ne nu­me­ry. Jest to z ko­rzy­ścią dla hodowcy.
  5. Przy zna­ko­wa­niu elek­tro­nicz­nym ko­nia kod mi­kro­chi­pu nie mo­że za­stę­po­wać na­zwy konia.

B. Dane dotyczące urodzenia konia:

  1. Data uro­dze­nia
  2. Miejsce uro­dze­nia
  3. Państwo
  4. Hodowca
  5. Płeć
  6. Określenie ma­ści i jej odcienia.

C. Graficzny i słowny opis konia zgodnie z decyzją 90/​427/​EWG

Następujące ce­chy iden­ty­fi­ka­cyj­ne na­le­ży za­zna­czyć przy ozna­ko­wa­niu konia:

  1. Odmiany (kształt i wielkość)
  2. Wyraźne wi­cher­ki oraz spo­je­nia wi­cher­ko­we na gło­wie, szyi, kło­dzie i kończynach
  3. Umaszczenie tu­ło­wia, grzy­wy, nóg i kopyt
  4. Pręga grzbie­to­wa, ozebrowanie
  5. Znaki szcze­gól­ne np. blizny
  6. Numer wy­pa­lo­ny lub wy­mro­żo­ny (w kra­jach, w któ­rych jest to dozwolone)
  7. Numer mi­kro­chi­pu w przy­pad­ku ozna­ko­wa­nia nim konia

D. Wymiary

Mierzenie ko­nia jest po­moc­ne w iden­ty­fi­ka­cji i da­je in­for­ma­cje o bu­do­wie (kształ­cie), sta­nie roz­wo­ju oraz moż­li­wo­ści użyt­ko­wa­nia. Następujące mia­ry po­win­ny do­ty­czyć osob­ni­ków dorosłych:

  1. Miara la­sko­wa: wy­so­kość w kłębie
  2. Miara ta­śmo­wa: ob­wód klat­ki pier­sio­wej i nad­pę­cia przedniego

E. Oznakowanie/​Palenia/​Mikrochipy

  1. Oznakowanie ko­nio­wa­tych wraz z gra­ficz­nym i słow­nym opi­sem słu­ży do ich identyfikacji.
  2. Zasady ozna­ko­wa­nia przez uzna­ne or­ga­ni­za­cje ho­dow­la­ne mu­szą zga­dzać się z ho­dow­la­ny­mi nor­ma­mi praw­ny­mi da­ne­go kra­ju i od­po­wia­dać prze­pi­som do­ty­czą­cym ochro­ny zwierząt.
  3. Palenia uzna­nych or­ga­ni­za­cji ho­dow­la­nych mu­szą dać się jed­no­znacz­nie przy­po­rząd­ko­wać, to zna­czy mu­szą się wy­raź­nie róż­nić od pa­leń in­nych or­ga­ni­za­cji hodowlanych.
  4. Forma i po­ło­że­nie pa­leń jak rów­nież uży­wa­ne li­te­ry i licz­by na­le­ży przed­sta­wić gra­ficz­nie i słownie.
  5. Przy ozna­ko­wa­niu elek­tro­nicz­nym nie na­le­ży po­prze­stać na sa­mym ko­do­wa­niu, ale na­le­ży pro­wa­dzić też re­jestr uży­wa­nych chipów.

F. Sprawdzenie pochodzenia

Od ro­ku 2000 mu­szą być przed­kła­da­ne wy­ni­ki ana­li­zy grup krwi lub wy­ni­ki ana­li­zy DNA w ce­lu spraw­dze­nia po­cho­dze­nia. Składa się je wraz z proś­bą o wpis do księ­gi stad­nej oraz wy­sta­wie­nie paszportu.

G. Pochodzenie/​Pokolenie wstecz

  1. Przyjęcie ja­ko ko­nia ho­dow­la­ne­go tej ra­sy mo­że na­stą­pić tyl­ko wte­dy, je­że­li oby­dwo­je je­go ro­dzi­ce są wpi­sa­ni do księ­gi stad­nej ko­ni ra­sy ko­nik polski.
  2. Całkowitą do­ku­men­ta­cję przod­ków moż­na pro­wa­dzić sys­te­mem elektronicznym.
  3. Potomstwo mie­szań­ców nie mo­że być uzna­ne ja­ko zwie­rzę­ta hodowlane.
  4. Wpisanie po­cho­dze­nia do pasz­por­tu ko­nio­wa­tych wy­ni­ka z prze­pi­sów obo­wią­zu­ją­cych w da­nym kraju.

H. Dalsze treści zawarte we wpisie pochodzenia

  1. Nazwa uzna­nej or­ga­ni­za­cji ho­dow­la­nej czy też uzna­ne­go związ­ku ho­dow­ców tej rasy.
  2. Nazwisko i pod­pis oso­by upraw­nio­nej do wpi­su, jak rów­nież miej­sco­wość i da­ta wystawienia.
  3. Data przy­ję­cia czy też wpi­su, jak rów­nież da­ta i przy­czy­na zej­ścia śmiertelnego.
  4. Numer wpi­su czy też nu­mer księ­gi ho­dow­la­nej, nu­mer pasz­por­tu ko­nio­wa­tych i ewen­tu­al­nie nu­mer mi­kro­chi­pu oraz nu­mer ba­da­nia im­mu­no­ge­ne­tycz­ne­go na pochodzenie.

2. Opis rasy

A. Opis historyczny

Nazwą ko­nik pol­ski okre­śla się ma­łe, kra­jo­we ko­nie pry­mi­tyw­ne, po­cho­dzą­ce bez­po­śred­nio od daw­ne­go dzi­kie­go tar­pa­na ży­ją­ce­go na ste­pach i po­gra­ni­czu laso-​stepów Europy Wschodniej i Środkowej. Konie te kształ­to­wa­ły się głów­nie pod wpły­wem na­tu­ral­nych wa­run­ków śro­do­wi­sko­wych, dzię­ki cze­mu za­cho­wa­ły wie­le cech pier­wot­nych, ja­ki­mi cha­rak­te­ry­zo­wa­ły się dzi­kie ko­nie. Nazwę ko­nik pol­ski wpro­wa­dził na sta­łe do li­te­ra­tu­ry, w po­ło­wie lat 20. ubie­głe­go wie­ku, ich ba­dacz i pro­pa­ga­tor Profesor Tadeusz Vetulani.

B. Cechy i użytkowość

Szczególne za­le­ty ko­ni­ków pol­skich ta­kie, jak do­bre zdro­wie, płod­ność, nie­wy­bred­ność po­kar­mo­wa, od­por­ność, za­rad­ność w trud­nych sy­tu­acjach, zdol­no­ści ad­ap­ta­cyj­ne, kom­pen­sa­cja wzro­stu, a przy tym wy­trwa­łość, ła­god­ność, po­jęt­ność i do­bre cho­dy przy­czy­ni­ły się do te­go, że za­czę­to ich wszech­stron­nie uży­wać. Konik pol­ski słu­żył lu­dziom ja­ko do­bry koń ro­bo­czy w nie­du­żych go­spo­dar­stwach rol­nych i sa­dow­ni­czych. Jako wy­trwa­ły nie­za­wod­ny koń czę­sto uży­wa­ny był w transporcie.
Te ce­chy ko­ni­ków pol­skich i róż­no­rod­ność ich użyt­ko­wa­nia przy­czy­ni­ły się do ukształ­to­wa­nia ma­łe­go ko­nia, któ­ry przez okrą­gły rok nie wy­ma­gał cho­wu sta­jen­ne­go. Również woj­sko za­in­te­re­so­wa­ło się tym ko­niem. Zaczęto wy­ko­rzy­sty­wać go ja­ko wierz­chow­ca w jeź­dziec­twie re­kre­acyj­nym, hi­po­te­ra­pii i ko­nia po­cią­go­we­go do lżej­szych prac po­lo­wych oraz trans­por­to­wych. Na po­cząt­ku lat 80. ubie­głe­go wie­ku ko­nik pol­ski zna­lazł jesz­cze jed­no za­sto­so­wa­nie, a mia­no­wi­cie wy­ko­rzy­sta­nie go do pie­lę­gna­cji krajobrazu.

C. Obszar pochodzenia

Obszarem po­cho­dze­nia by­ła wschod­nia część Polski, któ­ra obec­nie w czę­ści na­le­ży do Litwy, Białorusi i Ukrainy. Aktualnie za ob­szar po­cho­dze­nia moż­na uznać ca­łe te­ry­to­rium Polski.

D. Państwa hodujące koniki polskie

Hodowla ko­ni ra­sy ko­nik pol­ski pro­wa­dzo­na jest w Polsce. Ponadto ko­ni­ki pol­skie znaj­du­ją się w Holandii, Niemczech, Francji, Belgii i Wielkiej Brytanii.

E. Użytkowanie

Również w dzi­siej­szych cza­sach ho­du­je się ko­ni­ki pol­skie do wy­ko­ny­wa­nia róż­nych prac zwią­za­nych z rol­nic­twem lub też wy­ko­rzy­stu­je się je ja­ko ko­nie re­kre­acyj­ne. Jest to wszech­stron­ny koń użyt­ko­wa­ny wierz­cho­wo jak i w za­przę­gu w wie­lu krajach.

F. Wygląd zewnętrzny/​cechy typowe dla tej rasy

Pod wzglę­dem bu­do­wy i ty­pu wśród ko­ni­ków pol­skich moż­na wy­od­ręb­nić za­rów­no osob­ni­ki pry­mi­tyw­ne z dość du­ży­mi gło­wa­mi i krót­ki­mi szy­ja­mi, jak i bar­dziej szla­chet­ne o nie­du­żych kształt­nych gło­wach i sto­sun­ko­wo dłu­gich szy­jach oraz wy­raź­nie za­zna­czo­nym kłę­bem. Stosunkowo czę­sto spo­ty­ka się, szcze­gól­nie wśród kla­czy, sztu­ki prze­bu­do­wa­ne (wyż­sze w krzy­żu jak w kłę­bie). Klatka pier­sio­wa jest za­zwy­czaj do­brze oże­bro­wa­na i po­jem­na, na­to­miast brzuch czę­sto ob­wi­sły co zwią­za­ne jest ze zja­da­niem du­żych ilo­ści pasz ob­ję­to­ścio­wych. Według za­le­ceń pro­gra­mu ho­dow­la­ne­go, w po­pu­la­cji ko­ni­ków pol­skich, po­żą­da­ny jest typ po­kro­jo­wy ko­nia pry­mi­tyw­ne­go z ob­fi­tym uwło­sie­niem grzy­wy i ogo­na. Dopuszczalne są mniej szla­chet­ne gło­wy oraz nie­wiel­ka roz­bież­ność przed­nich koń­czyn i sza­bla­stość tyl­nych koń­czyn. Standard wzro­stu (wy­so­kość w kłę­bie) ko­ni do­ro­słych: mi­ni­mal­ny 130 cm, mak­sy­mal­ny 140 cm.

G. Linie męskie

Linie mę­skie ja­kie wy­od­ręb­nio­no w ko­ni­kach pol­skich wy­wo­dzą się od 6 za­sad­ni­czych ro­dów ogie­rów. Najsłabiej roz­wi­nę­ła się naj­star­sza li­nia mę­ska, wy­wo­dzą­ca się od ogie­ra Liliput, a zde­cy­do­wa­nie naj­więk­szą pro­gre­sję wy­ka­za­ła li­nia ogie­ra Wicek.

  • li­nia ogie­ra Liliput:
    Najstarsza li­nia mę­ska, któ­rej za­ło­ży­cie­lem jest my­sza­ty ogier Liliput, po­cho­dzą­cy od kla­czy Liliputka, uro­dzo­ny w 1918 ro­ku w po­wie­cie bił­go­raj­skim. Liliput był pierw­szym re­pro­duk­to­rem wpusz­czo­nym do „dzi­kie­go sta­da” w 1936 ro­ku do re­zer­wa­tu w Białowieży.
  • li­nia ogie­ra Wicek:
    Założyciel li­nii Wicek był ogie­rem o nie­zna­nym po­cho­dze­niu, któ­ry w Liceum Krzemienieckim, z kla­czą Delta, dał uro­dzo­ne­go w 1931 ro­ku my­sza­te­go ogie­ra Dysk. Ogier ten roz­wi­nął li­nię ogie­ra Wicek.
  • li­nia ogie­ra Goraj:
    Założyciel li­nii, my­sza­ty ogier Goraj, uro­dził się w 1935 ro­ku, w po­wie­cie bił­go­raj­skim. Zakupiony zo­stał przez woj­sko­wą ko­mi­sję re­mon­to­wą w 1938 ro­ku i skie­ro­wa­ny do re­zer­wa­tu w Białowieży, gdzie po­zo­sta­wił po so­bie 3 do­brych sy­nów, któ­rzy roz­wi­nę­li linię.
  • li­nia ogie­ra Myszak:
    Ogier Myszak, uro­dzo­ny w 1937 ro­ku, po­cho­dził z Wołynia. W ho­dow­li ko­ni­ków uży­wa­ny bar­dzo krót­ko, tyl­ko w cza­sie ewa­ku­acji w Niemczech. Pozostawił po so­bie je­dy­ne­go sy­na, ogie­ra Gazdę – ur. w 1946 ro­ku, któ­ry prze­dłu­żył linię.
  • li­nia ogie­ra Chochlik:
    Myszaty ogier Chochlik – uro­dzo­ny w 1940 ro­ku na te­re­nie po­wia­tu Biłgoraj, ku­pio­ny zo­stał ja­ko rocz­niak do stad­ni­ny w Puławach, gdzie za­czął kryć w 1943 ro­ku. Linię Chochlika roz­wi­nął je­go syn, ogier Lis – uro­dzo­ny w 1957 ro­ku w Popielnie.
  • li­nia ogie­ra Glejt I:
    Jest naj­młod­szą li­nią mę­ską ja­ka wy­od­ręb­ni­ła się w ko­ni­kach pol­skich, dzię­ki uży­ciu w la­tach 70. w SK Racot, ogie­ra Glejt II, sy­na ogie­ra Glejt I – uro­dzo­ne­go w 1944 ro­ku na te­re­nie po­wia­tu Biłgoraj.

H. Umaszczenie koników polskich

W ho­dow­li czy­sto­ra­so­wej ko­ni­ków pol­skich do­pusz­czo­ne są wy­łącz­nie osob­ni­ki ma­ści my­sza­tej z prę­gą, bez od­mian. Wyjątkowo do­pusz­cza się cza­so­wo u kla­czy nie­wiel­kie od­mia­ny na gło­wie (si­wi­zna, kwia­tek, gwiazd­ka). Maść my­sza­ta mo­że być o odcieniach:

  • ja­sno­my­sza­ty
  • my­sza­ty
  • ciem­no­my­sza­ty
  • bu­ła­no­my­sza­ty

W grzy­wie i ogo­nie do­pusz­czo­ne są ja­sne wło­sy. Pożądane są róż­ne for­my pręgowania.

3. Cele hodowlane

  1. Celem ho­dow­la­nym jest ko­nik pol­ski o nie­za­wod­nym cha­rak­te­rze, śred­nim wzro­ście, po­praw­nie zbu­do­wa­ny, o do­brej kon­sty­tu­cji, z do­bry­mi cho­da­mi, na­da­ją­cy się do ca­ło­rocz­ne­go ży­cia w sta­dzie (bez cho­wu sta­jen­ne­go). Powinien mieć pre­dys­po­zy­cje ja­ko wierz­cho­wiec i koń za­przę­go­wy, uży­wa­ny w re­kre­acji tak­że przez oso­by do­ro­słe, ale głów­nie przez mło­dzież i dzie­ci. Celem jest utrzy­ma­nie stan­dar­do­we­go wzro­stu od 130 do 140 cm.
  2. W trak­cie ho­dow­li na­le­ży wy­ra­biać na­tu­ral­ną od­por­ność ko­ni, trzy­ma­jąc je w mia­rę moż­li­wo­ści przez ca­ły rok pod go­łym nie­bem, z ogra­ni­cze­niem cho­wu sta­jen­ne­go, kar­miąc głów­nie tra­wą i sia­nem. Wiek,w któ­rym do­ko­nu­je się wpi­su ko­nia do księ­gi stad­nej oraz za­sa­dy prób dziel­no­ści po­win­ny być zgod­ne z prze­pi­sa­mi obo­wią­zu­ją­cy­mi w da­nym kra­ju z uwzględ­nie­niem wy­tycz­nych za­war­tych w księ­dze po­cho­dze­nia kra­ju ma­cie­rzy­ste­go (w obo­wią­zu­ją­cym Programie ho­dow­la­nym dla ko­ni­ków polskich).

4. Księga stadna

A. Prowadzenie księgi stadnej

  1. Do księ­gi stad­nej wpi­su­je się wszyst­kie ko­nie ho­dow­la­ne i re­je­stru­je ca­łe po­tom­stwo. Konie przyj­mo­wa­ne są po do­ko­na­niu kon­tro­li po­cho­dze­nia we­dług wie­ku, płci, po­cho­dze­nia i po uwzględ­nie­niu oce­ny ho­dow­la­nej. Wpis do­ko­ny­wa­ny jest zgod­nie z pkt. 1 roz­dzia­łu IV.
  2. W księ­dze stad­nej osob­no uwzględ­nio­ne są ogie­ry i klacze.
  3. Dopuszcza się pro­wa­dze­nie księ­gi stad­nej sys­te­mem elek­tro­nicz­nym, jed­nak ko­niecz­ne jest po­sia­da­nie osob­nych wy­dru­ków na papierze.

B. Zasady wpisu do księgi stadnej

  1. Dla ko­ni ra­sy ko­nik pol­ski pro­wa­dzi się księ­gę głów­ną (tzn. nie ma dzia­łów księ­gi stadnej)
  2. Do księ­gi tej wpi­su­je się ogie­ry i kla­cze po­cho­dzą­ce po ro­dzi­cach wpi­sa­nych do księ­gi głów­nej ko­ni tej rasy.
  3. Numeracja ko­ni w księ­dze jest od­ręb­na dla ogie­rów i klaczy.
  4. Ogiery i kla­cze wpi­sy­wa­ne do księ­gi winny: 
    • po­sia­dać typ i in­ne cha­rak­te­ry­stycz­ne dla ra­sy ce­chy okre­ślo­ne w pro­gra­mie hodowlanym
    • być pod­da­ne oce­nie war­to­ści użytkowej
    • wy­ka­zać się zdro­wiem, pra­wi­dło­wą bu­do­wą i rozwojem
    • speł­nić in­ne wa­run­ki okre­ślo­ne w prze­pi­sach ho­dow­la­nych obo­wią­zu­ją­cych w da­nym kra­ju, a od­no­szą­ce się m.in. do wie­ku, eks­te­rie­ru przy za­cho­wa­niu wzor­ca ra­sy, od­by­ciu prób użytkowości.

5. Próby dzielności

  1. W ce­lu za­cho­wa­nia cen­nych cech użyt­ko­wych ko­ni­ków na­le­ży prze­pro­wa­dzać pró­by dziel­no­ści dla ko­ni ho­dow­la­nych, na­wet je­śli nie prze­wi­du­ją te­go wy­tycz­ne ho­dow­la­ne po­je­dyn­czych kra­jów członkowskich.
  2. W ce­lu utrzy­ma­nia ja­ko­ści Koników po­win­ny być prze­pro­wa­dza­ne ta­kie pró­by rów­nież dla przychówka.
  3. Próby dziel­no­ści po­win­ny prze­wi­dy­wać pod­sta­wo­we ele­men­ty użyt­ko­wa­nia wierz­cho­we­go, za­przę­go­we­go i ewen­tu­al­nie pró­bę wydolnościową.
  4. Próby dziel­no­ści zda­ne w jed­nym kra­ju człon­kow­skim na­le­ży uznać je­że­li speł­nia­ją wy­ma­ga­nia mi­ni­mum obo­wią­zu­ją­ce w kra­ju po­cho­dze­nia ra­sy. Dotyczy to rów­nież uzna­nia za­ku­pio­nych lub dzier­ża­wio­nych ogierów.

6. Imprezy sportowe

  1. Organizacje ho­dow­la­ne po­win­ny w ra­mach swo­ich moż­li­wo­ści wspie­rać udział ko­ni ho­dow­la­nych i ich po­tom­stwa w im­pre­zach sportowych.
  2. Sukcesy ko­ni ho­dow­la­nych i ich przy­chów­ka w im­pre­zach spor­to­wych są jak­by „kon­tro­lą ja­ko­ści” pra­cy ho­dow­la­nej i po­win­ny zo­stać uwzględnione.

V. Uwagi końcowe

  1. Wszystkie or­ga­ni­za­cje ho­dow­la­ne, któ­re zaj­mu­ją się ho­dow­lą ko­ni­ków pol­skich są zo­bo­wią­za­ne pod­po­rząd­ko­wać swo­je środ­ki ho­dow­la­ne na­stę­pu­ją­cym celom: 
    1. Zachowanie tra­dy­cyj­nej ra­sy ko­ni­ków pol­skich, któ­rej ist­nie­nie jest za­gro­żo­ne, a któ­ra sta­no­wi war­tość eu­ro­pej­skie­go do­bra kulturowego.
    2. Dalszy roz­wój ra­sy w sen­sie li­czeb­no­ści bez utra­ty ty­po­wych cech tej ra­sy ko­ni, do­sko­na­le­nie róż­no­rod­nych moż­li­wo­ści użyt­ko­wa­nia tej rasy.
    3. Zachowanie cech ty­po­wych dla tej ra­sy i bez utra­ty jej zmien­no­ści genetycznej.
    4. Wspieranie ra­sy ko­nik pol­ski na płasz­czyź­nie ho­dow­la­nej, spor­to­wej, re­kre­acyj­nej i kul­tu­ro­wej po­przez or­ga­ni­zo­wa­nie ce­lo­wych im­prez lo­kal­nych, kra­jo­wych i zagranicznych.
  2. Stworzenie czy też dą­że­nie do stwo­rze­nia rów­nych wa­run­ków dla wła­snej ho­dow­li w ob­rę­bie kra­ju przy uwzględ­nie­niu od­po­wied­nich wy­tycz­nych Unii Europejskiej.
  3. Harmonia w roz­wią­zy­wa­niu spraw do­ty­czą­cych ho­dow­li ko­ni­ka pol­skie­go na płasz­czyź­nie międzynarodowej.
Print Friendly, PDF & Email