Formalności

Obrót i handel końmi w świetle nowych przepisów

 

Wymagania zoo­tech­nicz­ne, rodo­wo­do­we i wete­ry­na­ryj­ne dla koni hodow­la­nych i mate­ria­łu bio­lo­gicz­ne­go

Przystąpienie Polski do Unii Europejskiej pocią­gnę­ło za sobą koniecz­ność dosto­so­wa­nia wie­lu prze­pi­sów, w tym rów­nież hodow­la­nych i wete­ry­na­ryj­nych, do usta­wo­daw­stwa wspól­no­to­we­go. Implementacja pra­wa Unii Europejskiej, w zakre­sie utwo­rze­nia wspól­ne­go ryn­ku zwie­rzę­ta­mi i pro­duk­ta­mi zwie­rzę­cy­mi, poprzez usu­nię­cie barier zoo­tech­nicz­nych i wete­ry­na­ryj­nych wewnątrz wspól­no­ty, była doko­ny­wa­na poprzez stop­nio­we wpro­wa­dza­nie zmian, w pod­sta­wo­wych aktach praw­nych, nie­zbęd­nych do pra­wi­dło­we­go funk­cjo­no­wa­nia pol­skie­go pra­wa hodow­la­ne­go. I tak, w ostat­nich mie­sią­cach, Sejm doko­nał nowe­li­za­cji usta­wy z dnia 20 sierp­nia 1997 roku o orga­ni­za­cji hodow­li i roz­ro­dzie zwie­rząt gospo­dar­skich (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1762 oraz z 2004 r. Nr 91, poz. 866) oraz uchwa­lił, w miej­sce usta­wy z dnia 24 kwiet­nia 1997 roku o zwal­cza­niu cho­rób zakaź­nych zwie­rząt, bada­niu zwie­rząt rzeź­nych i mię­sa oraz Inspekcji Weterynaryjnej, kil­ka nowych ustaw wete­ry­na­ryj­nych. Dwie z nich mają szcze­gól­ne zna­cze­nie dla hodow­ców koni. Są to: usta­wa z dnia 11 mar­ca 2004 roku o ochro­nie zdro­wia zwie­rząt oraz zwal­cza­niu cho­rób zakaź­nych (Dz. U. Nr 69, poz. 625) oraz usta­wa z dnia 2 kwiet­nia 2004 roku o sys­te­mie iden­ty­fi­ka­cji i reje­stra­cji zwie­rząt (Dz. U. Nr 91, poz. 872). Ponadto, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wyko­nu­jąc upo­waż­nie­nie wyni­ka­ją­ce z ww. ustaw wydał, w ostat­nim cza­sie, cały sze­reg roz­po­rzą­dzeń, okre­śla­ją­cych szcze­gó­ło­we wyma­ga­nia dla podej­mo­wa­nia i pro­wa­dze­nia róż­ne­go rodza­ju dzia­łal­no­ści zwią­za­nej z pro­duk­cją zwie­rzę­cą, cho­wem i hodow­lą.

Mając na wzglę­dzie dobro pol­skiej hodow­li oraz w oba­wie przed błęd­ną inter­pre­ta­cją poję­cia „swo­bod­ne­go prze­miesz­cza­nia zwie­rząt i pro­duk­tów rol­nych na wspól­nym ryn­ku”, Krajowe Centrum Hodowli Zwierząt widzi pil­ną potrze­bę przy­bli­że­nia zagad­nień doty­czą­cych han­dlu wewnątrz Wspólnoty, żywy­mi koń­mi i mate­ria­łem bio­lo­gicz­nym, ze szcze­gól­nym uwzględ­nie­niem nasie­nia koń­skie­go. Przedmiotem niniej­sze­go arty­ku­łu są prze­pi­sy zawar­te w pol­skich aktach praw­nych, obo­wią­zu­ją­cych od dnia przy­stą­pie­nia Polski do UE, opar­tych na wytycz­nych zawar­tych w dyrek­ty­wach i decy­zjach Rady i Komisji Wspólnoty Europejskiej, któ­re szcze­gó­ło­wo okre­śla­ją wyma­ga­nia zoo­tech­nicz­ne, rodo­wo­do­we i wete­ry­na­ryj­ne dla wpro­wa­dza­nych do obro­tu zwie­rząt, nasie­nia, komó­rek jajo­wych i zarod­ków.

Handel końmi

Handel, w rozu­mie­niu prze­pi­sów usta­wy o orga­ni­za­cji hodow­li i roz­ro­dzie zwie­rząt gospo­dar­skich, ozna­cza „swo­bod­ny obrót pomię­dzy pań­stwa­mi człon­kow­ski­mi Unii Europejskiej zwie­rzę­ta­mi, mate­ria­łem bio­lo­gicz­nym i jaja­mi wylę­go­wy­mi, pocho­dzą­cy­mi z państw człon­kow­skich Unii Europejskiej oraz zwie­rzę­ta­mi, mate­ria­łem bio­lo­gicz­nym i jaja­mi wylę­go­wy­mi, pocho­dzą­cy­mi z państw nie­bę­dą­cych człon­ka­mi Unii Europejskiej, któ­re znaj­du­ją się w obro­cie w kra­jach człon­kow­skich Unii Europejskiej”.

Zgodnie z pra­wem wspól­no­to­wym zwie­rzę­ta będą­ce przed­mio­tem han­dlu muszą być zaopa­trzo­ne w doku­men­ta­cję:

  1. iden­ty­fi­ka­cyj­ną,
  2. hodow­la­ną (nie wyma­ga­na dla koni rzeź­nych i użyt­ko­wych),
  3. wete­ry­na­ryj­ną.

Dokumentem iden­ty­fi­ka­cyj­nym konia jest pasz­port. Wzór oraz zakres infor­ma­cji zawar­tych w pasz­por­cie, okre­śla Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lip­ca 2004 roku w spra­wie okre­śle­nia wzo­ru pasz­por­tu konia i wzo­ru pasz­por­tu bydła, któ­re imple­men­tu­je do pra­wa pol­skie­go decy­zję Komisji 93/623/EWG z dnia 20 paź­dzier­ni­ka 1993 roku usta­na­wia­ją­cą doku­ment iden­ty­fi­ka­cyj­ny (pasz­port) towa­rzy­szą­cy zare­je­stro­wa­nym zwie­rzę­tom z rodzi­ny konio­wa­tych (Dz. Urz. WE L 298 z 3.12.93). Paszport konia jest wysta­wia­ny przez orga­ni­za­cję lub zwią­zek kra­ju pocho­dze­nia zwie­rzę­cia, któ­ry pro­wa­dzi księ­gę stad­ną lub rejestr danej rasy. Dla zwie­rząt uro­dzo­nych na tere­nie Polski są to: Polski Klub Wyścigów Konnych dla koni czy­stej krwi arab­skiej i peł­nej krwi angiel­skiej, Polskie Towarzystwo Kuce Szetlandzkie dla kuców sze­tlandz­kich, Stowarzyszenie Hodowców i Użytkowników Kłusaków dla rasy kłu­sa­czej i Polski Związek Hodowców Koni dla pozo­sta­łych ras koni oraz krzy­żó­wek mię­dzy­ra­so­wych i koni bez pocho­dze­nia. Dla zwie­rząt przy­wo­żo­nych z innych kra­jów UE pasz­por­ty wysta­wia­ją orga­ni­za­cje pro­wa­dzą­ce księ­gi poszcze­gól­nych ras. Dokument musi zawie­rać opis słow­ny i gra­ficz­ny konia. Brak opi­su konia w pasz­por­cie unie­moż­li­wia iden­ty­fi­ka­cję zwie­rzę­cia a w kon­se­kwen­cji wpi­sa­nie go do pol­skich ksiąg stad­nych. W przy­pad­ku stwier­dze­nia, że w pasz­por­cie kupo­wa­ne­go konia nie ma jego opi­su nale­ży żądać, od sprze­da­ją­ce­go zwie­rzę, uzu­peł­nie­nia doku­men­tu przez wysta­wia­ją­cy go pod­miot. Zwracamy rów­nież uwa­gę, że inne spo­so­by iden­ty­fi­ka­cji koni, takie jak mikro­pro­ce­so­ry, tatu­aże czy wypa­lo­ne nume­ry są jedy­nie meto­da­mi pomoc­ni­czy­mi i nie sta­no­wią pod­sta­wy iden­ty­fi­ka­cji konia, w rozu­mie­niu prze­pi­sów wspól­no­to­wych.

W przy­pad­ku zmia­ny pra­wa wła­sno­ści konia, pasz­port nale­ży nie­zwłocz­nie zło­żyć w orga­ni­za­cji przez któ­rą został wysta­wio­ny, wraz z poda­niem nazwi­ska i adre­su nowe­go wła­ści­cie­la, celem doko­na­nia ponow­nej reje­stra­cji i prze­ka­za­nia doku­men­tu nowe­mu wła­ści­cie­lo­wi (zgod­nie z decy­zją Komisji 93/623/EWG). Oznacza to, że naby­wa­jąc konia w innym kra­ju nale­ży wyma­gać od sprze­da­ją­ce­go konia wyre­je­stro­wa­nia go z macie­rzy­stej orga­ni­za­cji aby następ­nie moż­na było zwie­rzę zare­je­stro­wać w odpo­wied­niej pol­skiej księ­dze. Ponadto przy­po­mi­na­my, że pasz­port musi towa­rzy­szyć zwie­rzę­ciu w cza­sie trans­por­tu.

W przy­pad­ku zamia­ru sprze­da­ży konia hodow­li kra­jo­wej, nale­ży pamię­tać o dość dłu­gim ter­mi­nie ocze­ki­wa­nia na wyda­nie pasz­por­tu. Podmioty wysta­wia­ją­ce pasz­por­ty są zobo­wią­za­ne, na mocy usta­wy o sys­te­mie iden­ty­fi­ka­cji i reje­stra­cji zwie­rząt, do wyda­nia tego doku­men­tu w cią­gu 60 dni od dnia otrzy­ma­nia zgło­sze­nia. Radzimy wła­ści­cie­lom koni, noszą­cym się z zamia­rem ich sprze­da­ży, by nie cze­ka­li na ostat­nią chwi­lę, lecz wcze­śniej zaopa­trzy­li zwie­rzę­ta w sto­sow­ny doku­ment. Pozwoli to na unik­nię­cie nie­po­trzeb­nych kom­pli­ka­cji w dniu sprze­da­ży konia.

Wyjaśniamy ponad­to, że raz wysta­wio­ny pasz­port towa­rzy­szy zwie­rzę­ciu aż do jego śmier­ci, tak więc zwie­rzę­ta przy­wo­żo­ne do Polski, z innych kra­jów, zacho­wu­ją ory­gi­nal­ne pasz­por­ty wysta­wio­ne w kra­ju ich pocho­dze­nia, oczy­wi­ście o ile doku­men­ty speł­nia­ją wyma­ga­nia odno­śnie iden­ty­fi­ka­cji koni i są spo­rzą­dzo­ne w jed­nym z urzę­do­wych języ­ków Wspólnoty. Należy jed­nak pamię­tać o obo­wiąz­ku zgło­sze­nia fak­tu naby­cia konia w innym kra­ju, do pod­mio­tu pro­wa­dzą­ce­go pol­ską księ­gę, w ter­mi­nie 30 dni od dnia wwo­zu zwie­rzę­cia na teren Polski lub w przy­pad­ku konia przy­wie­zio­ne­go z pań­stwa trze­cie­go (spo­za gra­nic UE) w ter­mi­nie 30 dni od dnia prze­pro­wa­dze­nia wete­ry­na­ryj­nej kon­tro­li gra­nicz­nej.

Drugim doku­men­tem, wyma­ga­nym dla wpro­wa­dza­nych do obro­tu zwie­rząt hodow­la­nych, jest zaświad­cze­nia hodow­la­ne. Informacje zamiesz­czo­ne w zaświad­cze­niach są pod­sta­wą do doko­na­nia wpi­su lub reje­stra­cji w księ­dze stad­nej. Ze wzglę­du na ist­nie­ją­ce duże pro­ble­my z usta­no­wie­niem jed­no­li­te­go wzo­ru zaświad­cze­nia hodow­la­ne­go dla wszyst­kich ras koni hodo­wa­nych w poszcze­gól­nych kra­jach Wspólnoty, Komisja usta­li­ła, że do cza­su okre­śle­nia takie­go wzo­ru, rolę zaświad­cze­nia hodow­la­ne­go będzie speł­niał doku­ment iden­ty­fi­ka­cyj­ny usta­no­wio­ny decy­zją Komisji 93/623/EWG, czy­li pasz­port konia. Oznacza to, że na dzień dzi­siej­szy, konie przy­wo­żo­ne na tery­to­rium Rzeczpospolitej Polskiej, mogą być reje­stro­wa­ne w odpo­wied­niej pol­skiej księ­dze stad­nej, zgod­nie z infor­ma­cja­mi zawar­ty­mi w towa­rzy­szą­cym im pasz­por­cie. Uwaga! Jednak nie każ­de zwie­rzę posia­da­ją­ce pasz­port jest zwie­rzę­ciem hodow­la­nym. Paszport jest przede wszyst­kim doku­men­tem iden­ty­fi­ka­cyj­nym konia i posia­da­ją go wszyst­kie zwie­rzę­ta, w tym rów­nież rzeź­ne i użyt­ko­we. Zwierzętami hodow­la­ny­mi są wyłącz­nie konie speł­nia­ją­ce wszyst­kie warun­ki wpi­su do księ­gi danej rasy, dla­te­go też konie ras dla któ­rych nie pro­wa­dzi się w Polsce ksiąg stad­nych oraz któ­re nie uczest­ni­czą w dosko­na­le­niu ras, dla któ­rych reali­zo­wa­ne są w naszym kra­ju pro­gra­my hodow­la­ne, mogą być uwa­ża­ne jedy­nie za zwie­rzę­ta użyt­ko­we. Oczywiście takie konie moż­na do Polski przy­wo­zić i użyt­ko­wać np. w spo­rcie, lecz ani one ani ich potom­stwo nie będzie wpi­sa­ne do pol­skich ksiąg.

Wyjaśniamy jed­no­cze­śnie, że zgod­nie z usta­wą hodow­la­ną, nie moż­na odmó­wić doko­na­nia wpi­su do księ­gi konia przy­wie­zio­ne­go z inne­go kra­ju, jeże­li speł­nia on warun­ki wpi­su do odpo­wied­niej pol­skiej księ­gi.

Kolejnym waż­nym zagad­nie­niem są wyma­ga­nia sta­wia­ne repro­duk­to­rom tj. ogie­rom dopusz­czo­nym do wyko­rzy­sta­nia w roz­ro­dzie. Nabywając ogie­ra, w innym kra­ju, nale­ży pamię­tać, że nie wszyst­kie konie wpi­sa­ne do ksiąg zagra­nicz­nych odpo­wia­da­ją zało­że­niom pol­skich pro­gra­mów hodow­la­nych. Chcąc unik­nąć nie­po­trzeb­nych roz­cza­ro­wań lepiej upew­nić się, przed naby­ciem ogie­ra, czy speł­nia on wyma­ga­nia sta­wia­ne repro­duk­to­rom przez pol­skie księ­gi oraz czy po spro­wa­dze­niu konia do Polski będzie go moż­na użyć w roz­ro­dzie. Dotyczy to nie tyl­ko rodo­wo­du i pokro­ju konia lecz zwłasz­cza oce­ny wła­snych cech użyt­ko­wych i roz­wo­ju osob­ni­cze­go zwie­rzę­cia oraz jego war­to­ści hodow­la­nej. Przypominamy, że od 2004 roku wszyst­kie ogie­ry pół­krwi muszą być oce­nio­ne na pod­sta­wie testu 100-dniowego prze­pro­wa­dzo­ne­go w zakła­dzie tre­nin­go­wym lub na pod­sta­wie wyni­ków wła­snych konia uzy­ska­nych w spo­rcie. Tak więc, spro­wa­dza­jąc do Polski mło­de­go ogie­ra, jego nabyw­ca musi się liczyć z koniecz­no­ścią pod­da­nia go oce­nie w naszym kra­ju. W przy­pad­ku zaku­pu ogie­ra star­sze­go, wyce­nio­ne­go w kra­ju jego pocho­dze­nia, nale­ży upew­nić się w pod­mio­cie pro­wa­dzą­cym odpo­wied­nia pol­ską księ­gę czy wyni­ki przez nie­go uzy­ska­ne są wystar­cza­ją­ce aby był on uzna­ny w Polsce za repro­duk­to­ra. W tym celu nale­ży przed­sta­wić doku­men­ty potwier­dza­ją­ce wpi­sa­nie ogie­ra do odpo­wied­niej księ­gi stad­nej kra­ju pocho­dze­nia oraz wyni­ki i kry­te­ria prze­pro­wa­dzo­nej oce­ny war­to­ści użyt­ko­wej konia.

Ponadto, w przy­pad­ku spro­wa­dza­nia zwie­rząt hodow­la­nych z kra­jów trze­cich (spo­za gra­nic UE) wyma­ga­ne są doku­men­ty potwier­dza­ją­ce:

  • że zosta­ną one wpi­sa­ne lub zare­je­stro­wa­ne do odpo­wied­niej księ­gi na tere­nie Wspólnoty. To zna­czy, że chcąc przy­wieźć konia spo­za UE, nale­ży zwró­cić się do pod­mio­tu pro­wa­dzą­ce­go w Polsce księ­gę danej rasy o wyda­nie potwier­dze­nia, że zwie­rzę kwa­li­fi­ku­je się do wpi­sa­nia do pol­skiej księ­gi;
  • cią­żę dla źreb­nej kla­czy. Wzór zaświad­cze­nia, jest okre­ślo­ny w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 maja 2004 roku w spra­wie zaświad­czeń hodow­la­nych dla przy­wo­żo­nych z tery­to­rium państw nie­bę­dą­cych człon­ka­mi Unii Europejskiej zwie­rząt hodow­la­nych, nasie­nia, komó­rek jajo­wych i zarod­ków (Dz. U. Nr 122, poz. 1278).

Dokumentacja weterynaryjna

Zgodnie z wyma­ga­nia­mi wete­ry­na­ryj­ny­mi przy przy­wo­zie i prze­miesz­cza­niu zwie­rząt, zawar­ty­mi w usta­wie z dnia 11 mar­ca 2004 roku o ochro­nie zdro­wia zwie­rząt oraz o zwal­cza­niu cho­rób zakaź­nych, konie mogą być przed­mio­tem han­dlu jeże­li są zaopa­trzo­ne w świa­dec­two zdro­wia wysta­wio­ne przez urzę­do­we­go leka­rza wete­ry­na­rii pań­stwa wysy­ła­ją­ce­go. Dokument wysta­wia­ny jest w dniu zała­dun­ku zwie­rząt lub, w przy­pad­ku koni zare­je­stro­wa­nych, w ostat­nim dniu robo­czym przed zała­dun­kiem. Wzory świa­dectw są okre­ślo­ne w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 kwiet­nia 2004 roku w spra­wie szcze­gó­ło­wych wyma­gań przy przy­wo­zie i prze­miesz­cza­niu konio­wa­tych (Dz. U. Nr 100, poz. 1020). Druki for­mu­la­rzy, w kil­ku języ­kach urzę­do­wych UE, znaj­du­ją się na stro­nie inter­ne­to­wej Głównego Inspektoratu Weterynarii pod adre­sem www.wetgiw.gov.pl. Wyjaśniamy, że w przy­pad­ku koni hodow­la­nych posia­da­ją­cych pasz­port (konio­wa­te zare­je­stro­wa­ne), wystar­cza­ją­cą jest infor­ma­cja o sta­nie zdro­wia konia, potwier­dzo­na przez urzę­do­we­go leka­rza wete­ry­na­rii na for­mu­la­rzu, któ­ry okre­ślo­ny jest w załącz­ni­ku nr 2 do ww. roz­po­rzą­dze­nia, nazwa­ne­go na stro­nie GIW, zgod­nie z nomen­kla­tu­rą pra­wa euro­pej­skie­go „Poświadczenie zdro­wot­no­ści”. Dla zwie­rząt nie posia­da­ją­cych pasz­por­tów wyma­ga­ne jest świa­dec­two zdro­wia okre­ślo­ne w załącz­ni­ku nr 1. Świadectwo zdro­wie jest rów­nież obo­wią­zu­ją­ce dla wszyst­kich koni przy­wo­żo­nych z kra­jów trze­cich tj. spo­za UE.

Handel materiałem biologicznym:
nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami

Obserwowane od sze­re­gu lat wzra­sta­ją­ce zain­te­re­so­wa­nie hodow­ców koni, sztucz­nym una­sien­nia­niem kla­czy powo­du­je poja­wia­nie się na naszym ryn­ku coraz więk­szej ilo­ści nasie­nia koń­skie­go, wypro­du­ko­wa­ne­go w innych kra­jach. Należy jed­nak pamię­tać, iż mate­riał bio­lo­gicz­ny wpro­wa­dza­ny do obro­tu, musi speł­niać wyma­ga­nia okre­ślo­ne w prze­pi­sach o han­dlu wewnątrz­w­spól­no­to­wym (dyrek­ty­wa Rady 90/425/EWG). Zgodnie z tymi prze­pi­sa­mi mate­riał bio­lo­gicz­ny musi być zaopa­trzo­ny w :

  1. zaświad­cze­nie hodow­la­ne,
  2. świa­dec­two zdro­wia.

Warunki i spo­sób wysta­wia­nia zaświad­czeń hodow­la­nych oraz zakres infor­ma­cji jakie powin­ny zawie­rać zaświad­cze­nia okre­śla Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 kwiet­nia 2004 roku w spra­wie wyda­wa­nia zaświad­czeń hodow­la­nych (Dz. U. Nr 111, poz. 1175). Wzory zaświad­czeń hodow­la­nych sto­so­wa­nych w han­dlu wewnątrz­spól­no­to­wym, są okre­ślo­ne w decy­zji Komisji 96/79/WE z dnia 12 stycz­nia 1996 roku usta­na­wia­ją­cej świa­dec­twa zoo­tech­nicz­ne doty­czą­ce nasie­nia, komó­rek jajo­wych i zarod­ków od reje­stro­wa­nych konio­wa­tych (Dz. Urz. WE L 019, z 25.01.1996 r.). Wzory zaświad­czeń dla mate­ria­łu bio­lo­gicz­ne­go przy­wo­żo­ne­go z państw trze­cich okre­śla Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 maja 2004 roku w spra­wie zaświad­czeń hodow­la­nych dla przy­wo­żo­nych z tery­to­rium państw nie­bę­dą­cvych człon­ka­mi Unii Europejskiej zwie­rząt hodow­la­nych, nasie­nia, komó­rek jajo­wych i zarod­ków (Dz. U. Nr 122, poz. 1278). Zaświadczenia są wysta­wia­ne przez pod­mio­ty upraw­nio­ne do pozy­ski­wa­nia, kon­fek­cjo­no­wa­nia, prze­cho­wy­wa­nia i dostar­cza­nia nasie­nia (cen­tra pozy­ski­wa­nia nasie­nia) lub prze­cho­wy­wa­nia i dostar­cza­nia nasie­nia (ban­ki nasie­nia), dla każ­dej par­tii nasie­nia wpro­wa­dza­nej do obro­tu, pocho­dzą­cej od tego same­go daw­cy. Oznacza to, że kupu­jąc nasie­nie, w któ­rym­kol­wiek pań­stwie człon­kow­skim, nabyw­ca powi­nien otrzy­mać wraz z nasie­niem odpo­wied­nie zaświad­cze­nie, bądź w for­mie świa­dec­twa okre­ślo­ne­go w ww. decy­zji Komisji, bądź w doku­men­ta­cji towa­rzy­szą­cej nasie­niu poświad­czo­nej przez wła­ści­we orga­ny poniż­szą for­muł­ką: „Niżej pod­pi­sa­ny poświad­cza, że niniej­sze doku­men­ty zawie­ra­ją dane szcze­gó­ło­we wspo­mnia­ne w art. 1 decy­zji Komisji 96/79/WE”.

Ponadto wyja­śnia­my, że pod­mio­ty pro­wa­dzą­ce ban­ki nasie­nia, zaopa­tru­ją­ce się w nasie­nie z cen­trów pozy­ski­wa­nia nasie­nia, są zobo­wią­za­ne do wysta­wia­nia zaświad­czeń dla każ­dej par­tii nasie­nia dalej wpro­wa­dza­ne­go do obro­tu. Zaświadczenie takie jest wysta­wia­ne na pod­sta­wie ory­gi­nal­nych doku­men­tów otrzy­ma­nych od pro­du­cen­ta nasie­nia i win­no być zgod­ne ze wzo­rem okre­ślo­nym w decy­zji Komisji 96/79/WE.

Wyżej opi­sa­ne doku­men­ty, sta­no­wią pod­sta­wę wysta­wie­nia zaświad­cze­nia sztucz­ne­go una­sien­nia­nia, przez oso­bę wyko­nu­ją­cą zabieg inse­mi­na­cji kla­czy. Zaświadczenie sztucz­ne­go una­sien­nia­nia kla­czy wyda­je wyda­je wła­ści­wy pod­miot pro­wa­dzą­cy księ­gi lub reje­stry. Nasienie, dla któ­re­go nie ma zaświad­cze­nia hodow­la­ne­go nie może być uży­te.

Ponadto, pra­gnie­my zwró­cić uwa­gę hodow­ców koni, na jesz­cze jed­no waż­ne zagad­nie­nie, zwią­za­ne z zaku­pem nasie­nia ogie­rów wpi­sa­nych do obcych ksiąg. Użycie nasie­nia zaopa­trzo­ne­go w zaświad­cze­nie hodow­la­ne nie daje gwa­ran­cji, że uro­dzo­ne źre­bię zosta­nie wpi­sa­ne do pol­skich ksiąg. Wynika to z prze­pi­sów okre­ślo­nych w pro­gra­mach hodow­la­nych reali­zo­wa­nych dla poszcze­gól­nych ras koni któ­re sta­no­wią, że każ­dy ogier, nie­za­leż­nie od tego, czy ma być uży­ty w roz­ro­dzie natu­ral­nym , czy będzie daw­cą nasie­nia, musi być zakwa­li­fi­ko­wa­ny przez komi­sję księ­gi stad­nej do uży­cia w pro­gra­mie hodow­la­nym kon­kret­nej rasy. Stąd też, jedy­nie nasie­nie ogie­rów, któ­rych wyko­rzy­sta­nie jest prze­wi­dzia­ne w pro­gra­mie hodow­la­nym pro­wa­dzo­nym dla danej księ­gi może być uży­te w tej rasie. Jest to szcze­gól­nie istot­ne w przy­pad­ku ras pół­krwi, dla któ­rych w Polsce nie pro­wa­dzi się ksiąg stad­nych. I tak chcąc zaku­pić nasie­nie ogie­rów takich ras jak np. holsz­tyń­ska, hano­wer­ska, sel­le fran­ca­is, kwpn itp., lepiej upew­nić się u pro­wa­dzą­ce­go pol­ską księ­gę, do któ­rej wpi­sa­na jest klacz, czy daw­ca nasie­nia jest dopusz­czo­ny do uży­cia w tej rasie. W innym przy­pad­ku, może oka­zać się, że uro­dzo­ne źre­bię będzie jedy­nie zwie­rzę­ciem użyt­ko­wym bez pra­wa wpi­su do jakiej­kol­wiek księ­gi.

Dokumentem wete­ry­na­ryj­nym, któ­ry musi towa­rzy­szyć prze­sył­ce nasie­nia, komó­rek jajo­wych lub zarod­ków jest świa­dec­two zdro­wia, wysta­wio­ne przez urzę­do­we­go leka­rza wete­ry­na­rii kra­ju wysył­ki. Wzór świa­dec­twa, dla mate­ria­łu bio­lo­gicz­ne­go przy­wo­żo­ne­go z kra­jów Wspólnoty, jest okre­ślo­ny w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 kwiet­nia 2004 roku w spra­wie szcze­gó­ło­wych wyma­gań wete­ry­na­ryj­nych mają­cych zasto­so­wa­nie do nasie­nia, komó­rek jajo­wych i zarod­ków owiec, kóz i koni (Dz. U. Nr 100, poz. 1016). Wzory doku­men­tów dla mate­ria­łu bio­lo­gicz­ne­go przy­wo­żo­ne­go z państw trze­cich są przed­sta­wio­ne w decy­zjach Komisji: 96/539/WE z dnia 2 wrze­śnia 1996 roku dla nasie­nia i 96/540/WE z dnia 4 wrze­śnia 1996 roku dla komó­rek jajo­wych i zarod­ków.

Mamy nadzie­ję, że przed­sta­wio­ne powy­żej infor­ma­cje przy­czy­nią się do prze­strze­ga­nia norm i zasad prze­wi­dzia­nych prze­pi­sa­mi, sto­so­wa­ny­mi w han­dlu wewnątrz Wspólnoty, zwie­rzę­ta­mi hodow­la­ny­mi i mate­ria­łem bio­lo­gicz­nym. Życzymy pol­skim hodow­com podej­mo­wa­nia traf­nych decy­zji hodow­la­nych.

Krajowe Centrum Hodowli Zwierząt

Print Friendly, PDF & Email